PSAKD Genel Başkanı Fevzi Gümüş'ün 2 Temmuz Sivas Anma Törenleri Konuşma Metni

 

Pir Sultan Abdal Kültür Derneği Genel Başkanı

Av. Fevzi Gümüş

2 Temmuz 2010 Cuma günü /  Sivas-Madımak Oteli önü

*****

Madımak katliamının üzerinden 17 yıl geçti. Ancak hala Madımak katliamında birinci derecede rol üstlenen katiller 17 yıldır Avrupa’da tatil yapıyorlar.

Katliam hala bütün boyutları ile ortaya çıkarılmadı, devletin katliamdaki sorumluluğu, hukuki olarak tanımlanmadı. Katliamın karanlıkta kalmış gerçek failleri henüz bulunamadı.

Ve ne yazık ki Madımak hala müze yapılmadı.

Bize göre Madımak katliamı, Şeyh Bedrettin’i asıp binlerce Canı kılıçtan geçirenlerin, Alevileri katleden Yavuzların, Yol Ulumuz Pirimiz Pir Sultan Abdal’ı asan Hızır Paşaların, Koçgiri’de Alevileri katletmek için görevlendirilen Topal Osman’ların, Dersimde binlerce canımızı mağaralara doldurup yakanların, Maraş, Çorum, Gazi katliamlarını yapanların yaptığı insanlık dışı bir katliamdır. 

Madımak’ta Metin Altıok ve Behçet Aysan şahsında şiirimiz, Koray Kaya Canımız şahsında çocukluğumuz, 17 genç kızımız ve kadın canımız şahsında kadınlarımız ve semahımız, 70 yaşındaki Asım Bezirci ve Nesimi Çimen şahsında kültürel belleğimiz, Muhlis Akarsu, Hasret Gültekin canlarımız şahsında deyişlerimiz, türkülerimiz yakılmıştır.

*****

Katliamdan önce ozanlar anıtını tekbir getirerek yerlerde sürükleyen ırkçı, gerici, şeriatçı, faşist sürüsü bu pervasızca cesareti kimlerden, nereden almıştı?

Başta dönemin Cumhurbaşkanı, Başbakanı, Başbakan Yardımcısı, İçişleri Bakanı, Valisi, Komutanı neden katliamı seyretmişler ve katliamcılara müdahale etmemişlerdi?

Katliamın hemen ardından Başbakanın “Çok şükür halkımıza bir zarar gelmedi!” demesi, katliamı onaylayan bir siyasi tavır değil miydi?

Katliamın üzerinden 17 yıl geçmiş olmasına karşın neden hiçbir hükümet Madımak Oteli’nin müze olması konusunda somut bir çalışma yapmadı?

****

8 yıldır tek başına iktidarda olan AKP Hükümeti neden “açılımların” içinde boğulmaya başladı?

“Açılımlarının” ilkini “Alevi Açılımı” diye başlatan AKP Hükümeti’nin “Alevi açılımından” amacı, Aleviliği Diyanete ve ilahiyatçılara tanımlatarak sünnilik içinde eritip asimilasyon yapmaktan öteye gitmemiştir.

“Alevi açılımı” yapıyorum diyen AKP Hükümeti hala Alevi Köylerine cami yapıyor. “Zorunlu Din derslerini” kaldırmıyor. “Siyasal İslam’ı” sadece Türkiye’de değil Ortadoğu’da bir siyasi proje olarak yaşama geçirmenin çabasını yürütüyor. AKP “Alevi Açılımı” konusunda samimi olsaydı Madımak Oteli bu gün müze olmalıydı. Ama hala “Anı evi, kütüphane, çiçekçi, park” vb. teranelerle oyalama politikasına devam ediyorlar. Madımak otelini müzeye çevirmeyerek, katliamın izlerini yok etmeye çalışıyorlar.

*****

Yaşadığımız yüzyıl temel haklar ve özgürlükler çağıdır. Devlet ve hükümetler şeffaf ve insan haklarına hizmet eden, demokratik politika yürüten kurumlar olmalıdır. Kendi yurttaşına tek tip “Türk, İslam” gömleği giydirme politikası artık tutmaz. Bu ilkel ve ırkçı bir politikadır. Türkiye’de her toplum kendi kimliği ve kültürü ile özgür, demokratik bir ortamda yaşayabilmelidir.

Bizler, Alevi Sorununa demokratik çözüm isterken bunun temel göstergesinin Madımak olduğunu ısrarla vurguluyoruz.

Türkiye, geçmişindeki bu utancı temizlemek, geleceğini de aydınlatmak zorundadır. Evet, Madımak Müze olmalıdır : burada yakılan canlarımızın anısına saygı için, şiire, semaha, sanata, edebiyata, kültürel değerlerimize ve Alevi İnancına saygı için Madımak Müze olmalıdır. Bir daha böylesine bir katliamı yaşamayı engellemek için Madımak Müze olmalıdır.

Madımak Oteli’nin müzeye dönüştürülmesi, Yeni Madımaklar yaşamamak için 2 Temmuz’un unutturulması yönündeki girişim ve çabalara set çekmek, toplumun ve devletin yüzleşmesini sağlamak bu açıdan önem taşımaktadır.

Bizler 17 yıldır kararlı bir şekilde Madımak katliamının, sadece Madımak’ın da değil, bir arada yaşama kültürünü tahrip eden karanlıkta kalmış bütün katliamların aydınlığa kavuşturulması için mücadele veriyor ve laikliği, bireyin ve emeğin özgürleştirilmesini, devletin demokratikleştirilmesini savunan güçlerle omuz omuza olmayı önemsiyoruz.

Bu gün burada sağladığımız birliktelik farklı kültürlerin ve inançların bir arada yaşayabileceği eşit, özgür, demokratik bir Türkiye özleminin gerçekleşmesine umut oluyor. Birliğimiz Madımak katliamını unutturmak isteyen çevrelere etkili bir cevap oluyor.

Pir Sultan Abdal ve 33 Canımızın yolundan yürüyen yüzü ak, bilinci berrak insanlar Laik, Demokratik Türkiye’nin yaratılması yürüyüşümüzde hepinizi saygıyla selamlıyorum.

 

Kaynak : alevihaberajansi.com - 2 Temmuz 2010

Dünya neden suskun?

 

Dünyanın gözü önünde beyaz bayraklı bir sivil yardım konvoyuna silahlı komandolarla baskın yapıp içindeki silahsız insanları öldürürsen dünya ayağa kalkar değil mi?
Muhtemelen Mavi Marmara’dakiler de öyle düşünüyordu. Ama öyle olmadı.
Dünya, olanlardan “üzüntü duydu”, ayıpladı, yarım ağız kınadı.
Batı medyası bunu Türkiye ile İsrail arasındaki gerginliğin kaçınılmaz sonucu olarak yorumladı. Nasıl olur?
İnsanlık nasıl bu kadar vicdansızlaşabilir? İsrail, 10 Amerikalı sivili öldürse tepki bu mu olurdu?
* * *
Oysa yaşanan, Amerika’nın şımarttığı “güç sarhoşu” bir devletin, uluslararası hukuku, insan haklarını, egemenlik yasalarını çiğneyen aleni bir terör saldırısı...
Muhtemelen Türkiye’ye “Bana bulaşırsan başına bunlar gelir” mesajı vermeye dönük bir güç gösterisi...
Silahsız bir müdahaleyle kolayca kontrole alabileceği bir gemiye, karasularına girmesini bile beklemeden ateş açarak yaptığı gaddarca bir meydan okuma... kışkırtma...
Öyleyse Batı’nın suskunluğu neden?
* * *
Hep İsrail lobisinin gücünden söz edilir bu durumlarda...
Bir de Batı’nın Yahudi soykırımından ötürü hissettiği suçluluk duygusundan...
O suçluluk duygusuyla İsrail’i kınayamamasından... Ama bence burada bunlardan fazlası var:
Batı’daki temkinliliğin önemli bir nedeni, -Mavi Marmara’nın yolcu listesi ne kadar kozmopolit olursa olsun- bu kampanyanın “insani değil İslami” bir manzara arzetmesinden...
Önayak olanların, Hamas’la ilişkilendirilmesinden...
Zaman zaman anti-semitik görüntü vermesinden...
* * *
1970’li, 1980’li yıllarda Filistin davası dünyanın, özellikle de sosyalistlerin sahip çıktığı simge davalarından biriydi.
Arafatsadece o davanın değil, emperyalizme bayrak açan “mazlum milletler”in lideriydi. FKÖ’nün erimesi, “uzlaşmacı” Arafat’ın tecrit edilmesi, dünyada solun gerilemesi sonucu Filistin davası da “İslamileşti”, siyasi değil, dini bir sorun olarak görülmeye başladı.
“İşgalci bir güce karşı Filistin halkının meşru direnişi” iken, kökleri İsa’ya, Musa’ya uzanan bir “Yahudi-Müslüman çatışması”haline sokuldu. Bu, hem İsrail’deki radikallerin hem de dini kimliğini politik kimliğinin önünde tutan Filistin örgütlerinin işine geldi. Onlar böylece saflarını sıklaştırabildiler.
Ama Batı, Filistin’e vereceği desteğin radikal İslam’ı güçlendireceği kaygısına kapıldı. Bugünkü suskunluğun kökenini biraz da bu kaygıda aramak lazım.
* * *
Son yardım konvoyu eyleminin içeriğine bakın:
Sivil itaatsizlik... anti-militarizm... barış inisiyatifi... işgal kırıcılık... Eski sosyalist eylemlerin bayrakları bunlar...
Bugün İslami hareketin gönderine çekilmiş durumdalar. Eğer Filistin davası yeniden “insanlığın davası” haline dönüştürülecekse;
-konunun “dinler çatışması”görüntüsünden çıkarılması,
- Hamas’ın tekelinden, “şehitlerimiz” söyleminden uzaklaşılması,
- Hamas’ın insanlık dışı eylemlerinde de bu kadar duyarlı olunması
- “Bir suçlu bulduk” deyip elde kanıt olmadan PKK
saldırısını da İsrail’e yıkma türü kolaycılıklardan cayılması,
- “anti-semitik” yaklaşımdan kaçınılması,
- barış yanlısı Musevilerle dayanışılması gerekiyor.
Batı’daki duyarsızlık barikatının yıkılmasının, sorunun BM, AB gibi uluslararası platformlara taşınmasının ve Gazze’deki drama bütün insanlığın sahip çıkmasının koşulu bu...

 

Can Dündar

Milliyet(1 haziran 2010)